De vermeende kloof tussen stad en platteland

De kloof tussen stad en platteland, ik geloof daar niet in. Als er al een kloof is tussen delen in Nederland, dan is het eerder tussen de Randstad en de rest van Nederland, en uit zich dat in culturele verschillen. Ik kom uit het oosten van het land en toen mijn neef uit Den Haag vroeg of ik bubble tea wilde, kon ik alleen maar uitbrengen: “Wat voor’n thee???” Bubble tea, nog nooit van gehoord. En een tosti is in Bronkhorst twee dikke boterhammen met kaas en ham, terwijl je in Amsterdam een bagel met kaas en avocado krijgt.

Van het zwarte asfalt naar de zwarte tuinaarde

Voordat ik ging promoveren, werkte ik als rijinstructeur. Het asfaltlandschap ken ik op mijn duimpje en één blik is voldoende om de verkeerssituatie te lezen. Groene vingers, daar kon je mij niet op betrappen.

Dat veranderde toen mijn vader in het verzorgingshuis terechtkwam. Mijn vader had groene vingers. De tuin was zijn trots. Maar zonder de zorg van mijn vader verwilderde de tuin. Dat ging me zo aan het hart, dat ik begon met onkruid wieden.

Tuinieren is verbinding maken

Al snel ontdekte ik dat tuinieren een leuke en sociale bezigheid is. Tuinieren leverde rust op in mijn hoofd, zorgde voor actie in mijn lijf, en resulteerde in veel praatjes met  voorbijgangers. Ik ben al jaren weg uit mijn geboortedorp, maar via tuinieren zou ik prima kunnen her-integreren.

Mijn zorg voor een stekje

Dat sociale van tuinieren blijkt veel verder te reiken dan die tuin van mijn ouders. Laatst maakte ik een praatje met een man in mijn stadswijk. Het gesprek kwam al snel op zijn tuin en stekjes. Toen ik vertelde over de tuin van ma, kreeg ik prompt twee zonnebloemstekjes mee die ik eerst liefdevol mag verzorgen in de vensterbank van mijn eigen woonkamer, voordat ze de volle grond in gaan.

Meerdere keren per dag staar ik ademloos naar deze stekjes. Ze groeien elke dag wel een centimeter en als de zon wegdraait, krult de plant zijn bladeren zodat ze een bolletje vormen. Ik kan aan de plan zien wanneer hij slaapt, dorst heeft, of van de zon geniet.

Bekend maakt bemind

Van koeien houden wist ik ook niet zoveel, totdat ik bij melkveehouders op het erf kwam om ze voor mijn onderzoek te interviewen. Die melkveehouders hebben mij heel veel geleerd over hoe met koeien en het grasland om te gaan. Ik grapte weleens dat ik na mijn promotie zo als boer kon beginnen.

Sindsdien kom ik vaker bij de melkveehouderij aan de rand van de stad. Dit bedrijf heeft een boerderijwinkel en de laatste jaren is dat uitgebreid met een melktap, een terras en een speeltuintje. Ik koop hier zuivel of kom gewoon even kijken bij de pinken, de jonge koeien die in het veld naast de speeltuin staan. Ik zie dat steeds meer mensen deze plek weten te vinden, waaronder veel mensen uit de multicultiwijk naast de boerderij.

Loopt de relatie tussen boer en stedeling via de grond? Verbinden wij door samen in de grond te wroeten?

---

Tanja van Hummel, promovendus in de vergelijkende religiewetenschappen aan de Rijksuniversiteit van Groningen. Ze onderzoekt hoe levensbeschouwing van melkveehouders en politieke partijen botst in het stikstofconflict.

---

Eerder verschenen in de blogserie De boer als ondernemer en persoon:

• De boer als ondernemer en persoon
• Dierenwelzijn: wel of geen horens op de geit?
• Hoe laten we de koe optimaal koe zijn?
• Is een koe een reuzeknuffel of een melkmachine?
• Hoe denkt Partij voor de Dieren over de melkveehouderij?
• Weerwoord tegen het ‘Partij voor de Dieren’-geloof
• Waartoe ben je boer?
• Hoe vrij ben je?
• Welk landschap is jouw thuis?
• Integrale ecologie, een nieuw woord voor een oude houding
• Waarom verdient het worstenbroodje respect?
• Hoe wil je je geld verdienen?
• De meest boervriendelijke politieke partij?
• Grond is heilig, of toch niet?